پرنده که باشی قفس می کشن

l

**

پرنده که باشی قفس می کشن

نَفَس می بُرن تا نفس می کشن

همونا که عاشق نمی شن، هنوز

دلارو به دارِهوس می کشن

رو لبخندمون طرح غم می کشن

مترسک رو جای آدم می کشن

تو رو شکل پنبه مثِّ شیشه و

منو آتیش و سنگ هم می کشن

هنوز اولِ دیکته ی زندگی ست

که هی ضربدر ضربدر می کشن

چه قد بعد از این قرمزِ لعنتی

برامون توقف، خطر می کشن!

همونا که عمرِ خداداده رو

به شرط و به اما اگر می کشن

چه قد خونِ ما رو به اسمِ خدا

توی شیشه کردند و سر می کشن

هنوزا ولی ما نفس می کشیم

پرنده به جای قفس می کشیم

نفس می زنیم و نفس می کشیم

دلا رو به عشق و هوس می کشیم..............

****

محمود ناظری

یک اتاق با دو در نمایشنامه محمود ناظری...