زندگی کاغذی / ترانه

زندگی کاغذی / ترانه

**

دلمو خوش می کنم که

توی انتظار امیده

خودمو گول می زنم که

بعدِ شب صبحِ سپیده

*

اما انتظار یعنی

رو جگر دندون بذارم

این چه صبحیه که واسه ش

عمریه شب زنده دارم

*

چه قد این کوه ها بلندن

چه قد این ابرا سیاهن

جاده ها چه سوت و کورن

چشمام اما چشم به راهن

*

تو خودش تپیده انگار

آسمونِ بی ستاره

توی قلبش دیگه انگار

ماه و خورشیدی نداره

*

توی تابلوی نقاشیم

قایق و دریا کشیدن

افقو تو این چشم انداز

همین نزدیکا کشیدن

*

طرح مبهمِ یه جفتو

توی این قایق کشیدن

همه چی آروم و خوبه

اونارو عاشق کشیدن

*

این یه تصویرِ دروغه

زندگیمون مثل این نیست

این که آیِنه  نمی شه

هیچیمون که شکل این نیست

*

رو یکیشون خط کشیدم

پاروهاشونو شکوندم

بادبانو پاره کردم

قایقو به گِل نشوندم

*

یهو دریا زیر و رو شد

موج زد قایقو انداخت

منکه قبلن اون یکی رو

این یکی عاشقو انداخت

*

می دیدم اون دو تا عاشق

سراغ همو می گیرن

جدا از همدیگه دارن

دست این موجا می میرن

*

می شه مثل همه باشم

فقط ایستاد و نگاه دوخت

منظره شبیه ما شد

ولی واسه شون دلم سوخت

*

روی کاغذ دیواری

با اشکام قایق کشیدم

دریا آروم، افق نزدیک

دوتا هم عاشق کشیدم

*

دلمو خوش می کنم باز

من و این شب زنده داری

خودمو گول می زنم باز

من و این چشم انتظاری....

***

محمود ناظری